شروع یك "پایان"؟
طاهر برهون
طاهر برهون
انتخابات دهمین دورەی ریاست جمهوری در ایران،كە نتایج اَن در یك اقدام كودتایی بە نفع محمود احمدی نژاد باژگونە شد، پیش و بیش از همە،"برآمدی" غافلگیر كنندە داشت برای:
باورمندان بە "تئوری توطئە" كە هموارە و برای همیشە،ریشەی رویدادها را نە در زمین واقع كە در ورای توان و نقش مردم، در جاهایی دیگر میجویند و هر چیز را كار "خودشان" میدانند!
دوستانی كە بە همە چیز گمان و شك دارند و بنابراین تنها راە "اشتباە نكردن" را در "شركت نكردن" میدانند. زیرا آنی كە كاری نمیكند، اشتباە هم نمیكند!
و سرانجام خود رژیم، كە بە خیال خود انتخاباتی "مهندسی شدە" را تدارك دیدە بود.
ورای جنس و بافت و نیت و ادعای این هر "سە" یان، چیزی كە در محاسبات همگیشان نادیدە گرفته شد و بە پشیزی نیارزید، "مردم" و "مقاومت" بود.
مردمی كە با هجوم میلیونیشان در روز رای گیری "مراكز رای گیری" را و سپس در پایان كارزار، و اعلام نتایج آن،"خیابانها" را تسخیر كردند، تمامی محاسبات را بر هم و در هم ریختند.
آنها كە خیلی سادە امید "سبزشان" را بە مردی از تبار و كیش همانان بستە بودند، چیزی بیش از یك سقف "آسمان آبی" و یك "پنجرە هوای تازە"، "نانی بە اندازەی سفرە" و "سفرەیی بە قد خانوادە" نمیخواستند، پاسخ اما فریب بود و بهت. ولی خودرا نباختند. اینك در میدان اند و چشم یاری دارند.
اگر گروهی بە كمتر از "سرنگونی رژیم" قانع نیستند، اگر دستەای بجز "برپایی حكومت كارگری" خیالی ندارند، اگر قبیلەای در رویای "بازگشت پیشینیان" هستند و اگر دیگرانی هستند كە تا ایجاد "سیستمی لیبرال-دمكرات" دست بە سیاە و سفید نمیزنند،یا دوستانی كە تا "حل كامل مسئلەی ملی" در ایران چشم براە میمانند، بگویید در بستر آرزوهای نیك كماكان بیارمند، چرا كە اینك دستور زمان و حكم تاریخ، در چیز دیگری گرە خوردە است و آن "چیزی" ست كە اركان و عمود خیمەی رژیم را نشانە رفتە است: "ولایت مطلقەی فقیە" را،خاكریز اول را.
ملا علی خامنەای كە در رویای ولایت جهانی اسلام بود و هست، اینك آشكارا بر بخش بزرگی از امت خود ولایت ندارد. برآمد سترگ مردم در جبروت ساختگیش شكاف انداخت و اینك در این شكاف باید"گوە" كوبید.
اگر در میان قبایل و نحل سیاسی پیشگفتە، سیاستمدارانی هستند كە "سیاست" بورزند، و اگر باور داریم كە همگی محكوم سرنوشتی مشترك و تحمیلی هستیم،اینك زمان آن است كە از برآمد مردم در داخل با تمام توان و بدون دادن "چك سفید" بە هیچ رهبری، دفاع كنیم، اگر چە رهبری آن در دست "ما" نباشد.
تا اینجا میر حسین موسوی پایمردی كردە است، یا با مردم همگام میماند یا جنبش مردم او را نیز در مینوردد ، آنچنانكە خاتمی را.
بسیار ممكن است كە رژیم بتواند جنبش اینبار مردم را كنترل كند،ولی در داخل، بسیار "چیزها" شكست و ریخت: جبروت رژیم،ترس مردم. بگذارید در ما نیز چیزی بشكند : دگم!
ماركس گفت: "موش نقب زن تاریخ، راە خود را میگشاید" ،این باور عمیق و امید بلند من است.
باورمندان بە "تئوری توطئە" كە هموارە و برای همیشە،ریشەی رویدادها را نە در زمین واقع كە در ورای توان و نقش مردم، در جاهایی دیگر میجویند و هر چیز را كار "خودشان" میدانند!
دوستانی كە بە همە چیز گمان و شك دارند و بنابراین تنها راە "اشتباە نكردن" را در "شركت نكردن" میدانند. زیرا آنی كە كاری نمیكند، اشتباە هم نمیكند!
و سرانجام خود رژیم، كە بە خیال خود انتخاباتی "مهندسی شدە" را تدارك دیدە بود.
ورای جنس و بافت و نیت و ادعای این هر "سە" یان، چیزی كە در محاسبات همگیشان نادیدە گرفته شد و بە پشیزی نیارزید، "مردم" و "مقاومت" بود.
مردمی كە با هجوم میلیونیشان در روز رای گیری "مراكز رای گیری" را و سپس در پایان كارزار، و اعلام نتایج آن،"خیابانها" را تسخیر كردند، تمامی محاسبات را بر هم و در هم ریختند.
آنها كە خیلی سادە امید "سبزشان" را بە مردی از تبار و كیش همانان بستە بودند، چیزی بیش از یك سقف "آسمان آبی" و یك "پنجرە هوای تازە"، "نانی بە اندازەی سفرە" و "سفرەیی بە قد خانوادە" نمیخواستند، پاسخ اما فریب بود و بهت. ولی خودرا نباختند. اینك در میدان اند و چشم یاری دارند.
اگر گروهی بە كمتر از "سرنگونی رژیم" قانع نیستند، اگر دستەای بجز "برپایی حكومت كارگری" خیالی ندارند، اگر قبیلەای در رویای "بازگشت پیشینیان" هستند و اگر دیگرانی هستند كە تا ایجاد "سیستمی لیبرال-دمكرات" دست بە سیاە و سفید نمیزنند،یا دوستانی كە تا "حل كامل مسئلەی ملی" در ایران چشم براە میمانند، بگویید در بستر آرزوهای نیك كماكان بیارمند، چرا كە اینك دستور زمان و حكم تاریخ، در چیز دیگری گرە خوردە است و آن "چیزی" ست كە اركان و عمود خیمەی رژیم را نشانە رفتە است: "ولایت مطلقەی فقیە" را،خاكریز اول را.
ملا علی خامنەای كە در رویای ولایت جهانی اسلام بود و هست، اینك آشكارا بر بخش بزرگی از امت خود ولایت ندارد. برآمد سترگ مردم در جبروت ساختگیش شكاف انداخت و اینك در این شكاف باید"گوە" كوبید.
اگر در میان قبایل و نحل سیاسی پیشگفتە، سیاستمدارانی هستند كە "سیاست" بورزند، و اگر باور داریم كە همگی محكوم سرنوشتی مشترك و تحمیلی هستیم،اینك زمان آن است كە از برآمد مردم در داخل با تمام توان و بدون دادن "چك سفید" بە هیچ رهبری، دفاع كنیم، اگر چە رهبری آن در دست "ما" نباشد.
تا اینجا میر حسین موسوی پایمردی كردە است، یا با مردم همگام میماند یا جنبش مردم او را نیز در مینوردد ، آنچنانكە خاتمی را.
بسیار ممكن است كە رژیم بتواند جنبش اینبار مردم را كنترل كند،ولی در داخل، بسیار "چیزها" شكست و ریخت: جبروت رژیم،ترس مردم. بگذارید در ما نیز چیزی بشكند : دگم!
ماركس گفت: "موش نقب زن تاریخ، راە خود را میگشاید" ،این باور عمیق و امید بلند من است.