مامە غنی هم درگذشت!
دکتر کامران امین آوە
دکتر کامران امین آوە
خبر کوتاە و دردناک بود!
مامە غنی هم درگذشت!
غنی بلوریان پس از نزدیک بە ٦ دهە مبارزە و مقاومت قهرمانانە در زندانهای رژیم شاهنشاهی و تحمل درد بزرگ مهاجرت، برای همیشە ما را ترک نمود.
مامە غنی در طی سالهای پر فراز و نشیب فعالیتهای سیاسی اش، با ایمان و صداقتی کە از مختصات شخصیتی او بود، راهی را در پیش گرفت کە بە باور او و هزاران همفکر و همراە او، می بایست ملت کورد را بە رهایی ملی، از بین بردن فقر، بیسوادی و نابرابریهای اجتماعی ـ اقتصادی و سیاسی برساند. او در همین راستا از اوان جوانی با الهام گرفتن از بینش چپ عدالتخواهانە پا بعرصە مبارزەیی نهاد کە تا آخرین دم بە آن وفادار ماند و هیچگاە بە آرمانهای انسانی و آزادیخواهانە خود پشت نکرد. در همین راستا بهترین ایام و دوران زندگی خود را در پشت میلەهای زندان، مبارزە مخفی و در تبعید گذراند. شاید سخن گفتن از نزدیک بە سە دهە زندان، آسان بە نظر آید! اما هر کسی را یارای گذراندن چنین دورەیی و سربلند درآمدن از چنین آزمایشی نیست. شاید اگر مامە غنی و بزرگ مردانی چون زندەیاد عزیز یوسفی، رضا شلتوکی، حسن قزلجی، علی گلاویژ، رحمان قاسملو ،محمد امین سراجی، طە پارسا، محمد امین شیرخانی و هزاران چهرە با نام و بی نام جنبش چپ و ملی کوردستان و ایران، کە با ایمان و اعتقادی راسخ بە تودەهای کار و زحمت بە پیشواز سختیهای چنین راهی رفتە، مورد شکنجە و آزار جسمی و روحی نە تنها دشمنان بلکە گاها بی مهری یاران آگاە و ناآگاە نیزقرار گرفتند، در گوشە دیگری از این دنیای بزرگ قرار می گرفتند، زندگی و مبارزە منحصر بفرد آنها سوژەیی برای نوشتن دهها رمان و منظومە و فیلمنامە می شد. اما فرهنگ سیاە و یا سفید دیدن، باعث بی مهریها و داوریهای ناعادلانە در رابطە با چهرەها و شخصیتهایی شدە است کە هر لحظە از زندگی سیاسی ـ اجتماعی و خانوادگی آنان می تواند درس بزرگی برای نسلهای آیندە باشد. در این میان کم نیستند گماشتگان و پژوهشگران دروغین و جیرەبگیران جمهوری اسلامی ایران کە تحت پوشش بە اصطلاح دکترا و تحلیلگر تاریخ کوردستان بە گونەیی جهت دار، چنگ بە چهرە چنین شخصیت هایی انداختە، می خواهند چهرە سیاسی این بزرگان را در مقابل اذهان عمومی مخدوش سازند. (مقالات منتشرە در سایتهای نظیر تابناک و کردستان امروز در رابطە با مرگ مامە غنی و .... خود گویای چنین امری است). اما آنچە عیان است، چنین حرکات مذبوحانەیی از وجە و شخصیت بزرگانی چون مامە غنی نمی کاهد و سیەرویی تاریخی را برای خودفروشان و دشمنان جنبش ملی ـ رهایبخش کورد بە جا خواهد گذاشت.
در پایان نمی توان از چنین راد مردانی بدون اشارە بە ستون و پشتوانە زندگی شخصی آنها یاد کرد. نمی توان از "مرضیە خانم" صدیقی، یار وفادار زندگی مامە یاد نکرد، کسی کە در تمام زندگی پر فراز و نشیب وی، بزرگترین پشتیبان روحی او بودە، با بزرگ منشی منحصر بخود، در بدترین شرایط، لحظەیی او را تنها نگذاشت، پا بە پای او بە استقبال ناملایمات زندگی رفتە و با مهر و محبت خود بە سنگ صبورغنی تبدیل شد.
مامە غنی در خاطرات خود در رابطە با همسر خود چنین می گوید:" همسرم مرضیە بود کە از من غنی بلوریان ساخت. روزی برای ملاقاتم بە زندان آمد و از پشت میلەهای زندان بە من گفت: دچار اشتباە نشوی! فریب اینها را نخوری. توبەنامە ننویس و من و فرزندانت را شرمسارنکن. این جا بمان و آرزوی مرا بە گور ببر، اما در مقابل این رژیم کورد کش قد خم نکن!" او نیز چنین کرد و بە اسطورە مبارزە و مقاومت خلق تبدیل شد.
مامە غنی دیگر در میان ما نیست، اما یاد او بی شک در تاریخ جنبش آزادیخواهانە و عدالت خواهانە کوردستان و ایران جاودانە خواهد ماند.
یادش همیشە جاودان
8/03/2011
© عکسها دارای کپی رایت هستند.
مامە غنی هم درگذشت!
غنی بلوریان پس از نزدیک بە ٦ دهە مبارزە و مقاومت قهرمانانە در زندانهای رژیم شاهنشاهی و تحمل درد بزرگ مهاجرت، برای همیشە ما را ترک نمود.
مامە غنی در طی سالهای پر فراز و نشیب فعالیتهای سیاسی اش، با ایمان و صداقتی کە از مختصات شخصیتی او بود، راهی را در پیش گرفت کە بە باور او و هزاران همفکر و همراە او، می بایست ملت کورد را بە رهایی ملی، از بین بردن فقر، بیسوادی و نابرابریهای اجتماعی ـ اقتصادی و سیاسی برساند. او در همین راستا از اوان جوانی با الهام گرفتن از بینش چپ عدالتخواهانە پا بعرصە مبارزەیی نهاد کە تا آخرین دم بە آن وفادار ماند و هیچگاە بە آرمانهای انسانی و آزادیخواهانە خود پشت نکرد. در همین راستا بهترین ایام و دوران زندگی خود را در پشت میلەهای زندان، مبارزە مخفی و در تبعید گذراند. شاید سخن گفتن از نزدیک بە سە دهە زندان، آسان بە نظر آید! اما هر کسی را یارای گذراندن چنین دورەیی و سربلند درآمدن از چنین آزمایشی نیست. شاید اگر مامە غنی و بزرگ مردانی چون زندەیاد عزیز یوسفی، رضا شلتوکی، حسن قزلجی، علی گلاویژ، رحمان قاسملو ،محمد امین سراجی، طە پارسا، محمد امین شیرخانی و هزاران چهرە با نام و بی نام جنبش چپ و ملی کوردستان و ایران، کە با ایمان و اعتقادی راسخ بە تودەهای کار و زحمت بە پیشواز سختیهای چنین راهی رفتە، مورد شکنجە و آزار جسمی و روحی نە تنها دشمنان بلکە گاها بی مهری یاران آگاە و ناآگاە نیزقرار گرفتند، در گوشە دیگری از این دنیای بزرگ قرار می گرفتند، زندگی و مبارزە منحصر بفرد آنها سوژەیی برای نوشتن دهها رمان و منظومە و فیلمنامە می شد. اما فرهنگ سیاە و یا سفید دیدن، باعث بی مهریها و داوریهای ناعادلانە در رابطە با چهرەها و شخصیتهایی شدە است کە هر لحظە از زندگی سیاسی ـ اجتماعی و خانوادگی آنان می تواند درس بزرگی برای نسلهای آیندە باشد. در این میان کم نیستند گماشتگان و پژوهشگران دروغین و جیرەبگیران جمهوری اسلامی ایران کە تحت پوشش بە اصطلاح دکترا و تحلیلگر تاریخ کوردستان بە گونەیی جهت دار، چنگ بە چهرە چنین شخصیت هایی انداختە، می خواهند چهرە سیاسی این بزرگان را در مقابل اذهان عمومی مخدوش سازند. (مقالات منتشرە در سایتهای نظیر تابناک و کردستان امروز در رابطە با مرگ مامە غنی و .... خود گویای چنین امری است). اما آنچە عیان است، چنین حرکات مذبوحانەیی از وجە و شخصیت بزرگانی چون مامە غنی نمی کاهد و سیەرویی تاریخی را برای خودفروشان و دشمنان جنبش ملی ـ رهایبخش کورد بە جا خواهد گذاشت.
 |
| "مرضیە خانم" صدیقی، یار وفادار زندگی مامە |
مامە غنی در خاطرات خود در رابطە با همسر خود چنین می گوید:" همسرم مرضیە بود کە از من غنی بلوریان ساخت. روزی برای ملاقاتم بە زندان آمد و از پشت میلەهای زندان بە من گفت: دچار اشتباە نشوی! فریب اینها را نخوری. توبەنامە ننویس و من و فرزندانت را شرمسارنکن. این جا بمان و آرزوی مرا بە گور ببر، اما در مقابل این رژیم کورد کش قد خم نکن!" او نیز چنین کرد و بە اسطورە مبارزە و مقاومت خلق تبدیل شد.
مامە غنی دیگر در میان ما نیست، اما یاد او بی شک در تاریخ جنبش آزادیخواهانە و عدالت خواهانە کوردستان و ایران جاودانە خواهد ماند.
یادش همیشە جاودان
8/03/2011
© عکسها دارای کپی رایت هستند.